Rekabet

Can Dündar bir köşe yazısında bir hikaye aktarıyor. Ustanın çırağa kırk yıllık birikiminin nasihati hikayesini. Daha kırk yaşım olmasa da onun üçte dördü kadar olan zamanda ustanın biriktirdiklerini biriktirmeye başladığımı hissediyorum. Ama derdim artık ben de nasihat verecek makama erişiyorum havası değil. Hikayenin bir yerine aklım fena halde takıldı.

"...Her gördüğün resme 'Ben daha mükemmelini yaparım' diye bakacaksın. 'Benden iyisi yok'. Senin ana kanunun bu olmalı."

Yarışa yarışa, bir birnin üstüne basarak ileriye gitme anlayışı üstüne kurulu kapitalist anlayışın kokusunu alıyorum burda. Ve çok temel soruya götürüyor beni bu. Hayatta en iyi olmaktan çok sadece yaratma hazzı insana yetmez mi acaba? Yarışa yarışa dünyanın ne hale geldiği pek ortada. Yarışa yarışa tüketmenin son viteslerini atıyoruz, veya birileri atıyor. Öte yandan şu soru da her zaman kafamı kurcalamıştır. Yarışmadan, yani rekabetin olmadığı, üreticinin üretim araçlarına sahip olmadığı yani özel işletmenin olmadığı bir sistem olan sovyetler pek açık örneğiydi) insan neden daha gelişmişini üretmeye itilsin ki? sovyetlerde bu olmadı.

Bu arada Can Dündar Milliyette yazıyor gözükmekte ancak son yazısı pek eski. Nedeni bilen var mı?

2012 june 24

Not

 * Google docstan aldım. Yayımlamamışım gibi görünüyor her hansı açık yerde.
 * Milliyet köşe yazısını ya silmiş, ya da eskiler yok artık hepsi. http://www.milliyet.com.tr/2007/06/16/yazar/dundar.html

Retro-analiz
Bu gün Sovyetler için söylenen "bu olmadı" çıkarımımla hemfikir deyil. Bayağa bir kısmı olmuş. Bu post-sovyet mekanda 9 sene yaşadıktan sonra geldiğim sonuçtur. Araz (talk) 05:59, 15 February 2023 (UTC)